ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑΔΙΟΙΚΗΣΗΙΣΤΟΡΙΚΟΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣΝΟΜΟΘΕΣΙΑΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑVIDEOΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ - LIVEΕΡΤ1 - LIVE

Σ.Ε.Ο.Τ.Α.
ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ Ο.Τ.Α. ΝΟΜΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ


Bookmark and Share
   
21/5/2014
   
Το Σ.Ε.Ο.Τ.Α. εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια
στην οικογένεια και τους οικείους
του κ. Αρτέμη Αναπλιώτη
και τη βαθιά του θλίψη
για την απώλεια ενός ''Βετεράνου'' της Τοπικής Αυτοδιοίκησης






1/5/2013

Η ιστορία της εργατικής πρωτομαγιάς

Οκτώ ώρες δουλειά, οκτώ ώρες ανάπαυση, οκτώ ώρες ύπνο.

Με αυτό το σύνθημα το 1886 ολοκληρώνεται το συνέδριο της Ομοσπονδίας Εργασίας των ΗΠΑ κι αποφασίζεται την 1η Μαΐου να γίνουν απεργιακές κινητοποιήσεις στο Σικάγο.
Εκείνη τη χρονιά πρωτομαγιά ήταν Σάββατο, εργάσιμη ημέρα ούτως ή άλλως...

  ⇔ (περισσότερα)



4/2/2013

ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ 170 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΕΦΥΓΕ Ο ΓΕΡΟΣ ΤΟΥ ΜΩΡΙΑ


Μία από τις κορυφαίες μορφές του Ελληνισμού διαχρονικά, από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα, είναι χωρίς αμφιβολία ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο θρυλικός Γέρος του Μωριά, όπως τον ονόμασε η λαϊκή φωνή.
 
Ποιός είναι, λοιπόν, αυτός ο θρύλος, που ο επιβλητικός ανδριάντας του πάνω στο περήφανο άλογο του υψώνεται μεγαλοπρεπής μπροστά στο κτήριο της Παλαιάς Βουλής των Ελλήνων, στο κέντρο της Αθήνας, με το χέρι να δείχνει δρόμο πορείας στους Έλληνες; Ποιός είν' αυτός ο ιερός μύθος, που τ' όνομα του αγιάζει αμέτρητους δρόμους σ' ελληνικές πόλεις και χωριά, που η φωτογραφία του στολίζει κάθε Εθνική γιορτή των Πανελλήνων;
 
Γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1770, Δευτέρα του Πάσχα, στη ρίζα ενός δένδρου, πάνω σ' ένα απόκρημνο βουνό της Μεσσηνίας, ονομαζόμενο Ραμαβούνι. Πατέρας του ήταν ο ηρωικός αρχηγός των αρματολών του Μωριά Κωνσταντίνος Κολοκοτρώνης, ο φόβος και ο τρόμος των Τούρκων. Φονεύθηκε το 1780 στους Πύργους της Καστανιάς, μεταξύ Γυθείου και Σπάρτης. Η μητέρα του, η ηρωική καπετάνισσα, λεγόταν Ζαμπία, το γένος Κωτσάκη και σώθηκε μόνο αυτή από την οικογένεια των Κολοκοτρωναίων στη μάχη των Πύργων που έπεσε ο σύζυγος της. Ντυμένη αντρίκια, με το σπαθί στο χέρι και με το δεκάχρονο Θεόδωρο δίπλα της διέφυγε και διέσωσε τον κατόπιν θρυλικό Αρχιστράτηγο γιο της. Ανάδοχος του στο άγιο βάπτισμα ήταν ο Ρώσος ναύαρχος Θεόδωρος Ορλώφ, ο οποίος του χάρισε το δικό του όνομα.
 
Μεγαλωμένος μέσα σε μια ατμόσφαιρα βαθειάς χριστιανικής πίστεως και άμετρης φιλοπατρίας, έκλεισε ο μικρός Θεόδωρος από νωρίς στην καρδιά του την αγάπη για το Χριστό και για την Ελλάδα, την οποία πονούσε να τη βλέπει σκλαβωμένη και τα παιδιά της να τυραννιούνται και να βασανίζονται από τους Τούρκους. <<Το ψαλτήρι, το κτωήχι, ο μηναίος, άλλαι προφητείαι, ήσαν τα βιβλία οπού ανέγνωσα>>, μας πληροφορεί ο ίδιος. Αυτές ήταν οι πρώτες και κύριες πηγές της γνώσεως του, οι όποιες άρδευσαν την ψυχή του με τα νάματα της ευσέβειας. Γυμνάστηκε σωματικά από παιδί πολύ γερά και είχε πόθο του να συνεχίσει το έργο του πατέρα του και της ηρωικής οικογένειας των Κολοκοτρωναίων.
 
Τον προίκισε και ο Θεός με εξαιρετική ευφυία, μυαλό - ξυράφι, τετραγωνική λογική, ισχυρή θέληση, διορατικότητα, γερό ενθυμικό, δύναμη σωματική και βροντερή φωνή επιβλητική, στεντόρεια, στοιχεία που αναμφίβολα αναδεικνύουν τον Ηγέτη. Παράλληλα, εκαλλιέργησε από παιδί στον εαυτό του κάθε αρετή, εγκράτεια, αυτοκυριαρχία, ευθύτητα χαρακτήρα, υψηλό αίσθημα τιμής, παροιμιώδη ανιδιοτέλεια και αφιλοκέρδεια, παραδειγματική αμνησικακία, τέτοια που μόνο σε Συναξάρια συναντά κανείς, σεμνότητα, αξιοπρέπεια, μεγαλοψυχία, φιλαδελφία, αγνό πατριωτισμό. Σπάνια βρίσκει κανείς τόσες αρετές συγκεντρωμένες σ' ένα μονάχα πρόσωπο!
 
Δεκαπέντε χρονών παλληκαράκι ο Θοδωρής ανακηρύχθηκε από τα επιζώντα παλληκάρια του πατέρα του Καπετάνιος και βγήκε στο κλαρί στα βουνά της Αρκαδίας. Δεκαεφτά χρονών αναγνωρίστηκε αρματολός στην επαρχία του Λεονταρίου. Είκοσι χρονών παντρεύτηκε την κόρη ενός προεστού της περιοχής, την Αικατερίνη Καρούσου, με την οποία απέκτησε τρεις γιους, τον Πάνο, τον Ιωάννη ή Γενναίο και τον Κωνσταντίνο ή Κολίνο. Επίσης δυο θυγατέρες, τη Γεωργίτσα, που πέθανε μικρή, και την Ελένη, την οποία στα 1820 πάντρεψε με τον Νικήτα, αδελφό του Παπαφλέσσα. Όμως ο σκοπός της ζωής του ήταν ένας : Να λευτερώσει την Πατρίδα! Γι' αυτό τον βλέπουμε να πετιέται σαν αρχάγγελος από βουνοκορφή σε βουνοκορφή κι από λαγκαδιά σε ρέμα, από χωριό σε χωριό κι από πολιτεία σε πολιτεία να ξεσηκώνει τους Έλληνες, να τους ενθαρρύνει, να ειρηνεύει και να συμφιλιώνει όσους τρωγόντουσαν μεταξύ τους από οικογενειακά μίση και ανόητες εχθρότητες, και να ετοιμάζει όλους με κάθε τρόπο για τον μεγάλο σηκωμό. Αφού τους μιλούσε με τη μεγάλη ρητορική άνεση που του χάρισε ο Θεός, έκανε το σταυρό του και τους έλεγε : <<Όσοι αγαπάτε την Πατρίδα, ελάτε κοντά μου>>! Πήγε στα Εφτάνησα. Ορκίστηκε τον όρκο του Φιλικού στη Ζάκυνθο. Μπήκε στην υπηρεσία του Αγγλικού στρατού για να μάθει και την επιστήμη του πολέμου, να ετοιμαστεί για το μεγάλο έργο που είχε μπροστά του. Έγινε Λοχαγός, κι αργότερα Ταγματάρχης. Συνεργάστηκε με τους Ρώσους και με τους Γάλλους. Ήθελε να τον βοηθήσουν να πολεμήσει τον Τούρκο. Κέρκυρα, Λευκάδα, Ζάκυνθος, Ιθάκη ήταν τόποι που τους έμαθε τόσο καλά, όσο και την Πελοπόννησο. Ετοίμαζε τους Εφτανησιώτες να έρθουν αρωγοί στον ξεσηκωμό εναντίον των Τούρκων. Πήγε και στα Κύθηρα.
 
Διηγείται σχετικά ό ίδιος : <<Μια φορά επήγα εις το πανηγύρι της Αγίας Μόνης. Αυτό το μοναστήρι ήταν μεγάλο και εχαλάσθη εις την πρώτην Τουρκιά. Όταν επέρασα ήτον μία μάνδρα χαλασμένη και σκεπασμένη η εκκλησιά με κλάδους δένδρων. Τότε έταξα ότι: Παναγιά μου, βοήθησέ μας να ελευθερώσωμεν την Πατρίδα μας από τον τύραννο, και να σε φκιάσω καθώς ήσουν πρώτα>> (1803). Τον αξίωσε πράγματι και έκαμε το τάμα του : <<Με εβοήθησε, και εις τον δεύτερον χρόνον της Επαναστάσεως μας επλήρωσα το τάμα μου και την έφκιασα>>. Στο μεγάλο κυνηγητό που έκαμαν οι Τούρκοι στους κλέφτες της Πελοποννήσου όταν αντιλήφθηκαν ότι σε λίγο θα φούντωνε ο ξεσηκωμός, ο Κολοκοτρώνης απάντησε περνώντας ξανά στον Μωριά, επιτιθέμενος με ορμή κατά των Τούρκων, καίγοντας κι αφανίζοντας τα τουρκοχώρια περνώντας από μαχαίρι Τούρκους και τουρκολάτρες. Κι όταν πια τα πράγματα έφτασαν στο ανθρωπίνως απροχώρητο για την ώρα, μπαρκάρησε, πήγε στ' "Αγιον Όρος, όπου συναντήθηκε με τον Παπα-Βλαχάβα, τον Νικητάρα κι άλλους ονομαστούς οπλαρχηγούς καί συγκρότησαν έναν πειρατικό στόλο, με τον όποιο καταναυμαχούσαν τα τουρκικά πλοία στο ανατολικό Αιγαίο και κούρσευαν τα τουρκικά παράλια, ώσπου να έρθει η ώρα του γενικού ξεσηκωμού.
 
Ο Κολοκοτρώνης δεν είχε αυταπάτες, όσον αφορά στη βοήθεια των ξένων για την απελευθέρωση της Πατρίδος: <<Όταν είδα ότι εις τα συμβούλια της Βιέννας δεν έγινε κανένα καλό δι' ημάς... είπα, να μην έχωμεν ελπίδα λυτρώσεως άλλη παρά από τον εαυτό μας και από τον Ύψιστον>>, γράφει. Έτσι, κάθε του σκέψη, κάθε του σχέδιο, κάθε του προσπάθεια και ενέργεια, τα εναπέθετε πάντοτε στα χέρια του Θεού. Και πίστευε απόλυτα και διεκήρυσε πως : <<Ο Θεός έδωσε την υπογραφήν Του δια την ελευθερίαν της Ελλάδος. Δεν την παίρνει πίσω>>! Κατόπιν έμπαινε στον αγώνα χωρίς να λογαριάζει τίποτα. Η λέξη ηρωισμός είναι πολύ φτωχή για να χαρακτηρίσει τον τρόπο με τον οποίο εμάχετο.
 
Οι μεγαλύτερες στρατιωτικές επιτυχίες και νίκες του ιερού αγώνα στην Πελοπόννησο φέρουν ανάγλυφη την προσωπική σφραγίδα του Κολοκοτρώνη. Τη σφραγίδα της φρόνησης, της σύνεσης, της στρατηγικής τέχνης, της ανδρείας, της πίστεως, της θυσίας και της πολεμικής αρετής του : Καλαμάτα, Βαλτέτσι, Δολιανά, Τριπολιτσά, Δερβενάκια και ο Μωριάς ολόκληρος!... Μετά την αποφασιστική μάχη του Βαλτετσίου, ο θεοσεβής Αρχιστράτηγος εκήρυξε νηστεία για να ευχαριστήσουν και δοξολογήσουν τον Θεό. Όπως διηγείται ο ίδιος : <<Δώδεκα - δεκατρείς Μαίου ήτον. Εικοσιτρείς ώρες εβάσταξε ο πόλεμος. Εκείνην την ημέρα ήτον Παρασκευή και έβαλα λόγον ότι πρέπει να νηστεύσω-μεν όλοι δια δοξολογίαν εκείνης της ημέρας, και να δοξάζεται αιώνας αιώνων έως στέκει το έθνος, διότι αυτή ήταν η ελευθερία της Πατρίδος!
 
Παρά τη μεγάλη του συμβολή στην απελευθέρωση της Ελλάδος, παρά την αρετή του και την ανιδιοτέλειά του, ο Πατέρας αυτός του Γένους ήπιε άπ' αυτούς πού λευτέρωσε πολλά πικρά ποτήρια. Στη διάρκεια του αγώνα, κάποιοι Μανιάτες προσπάθησαν να τον σκοτώσουν μπαμπέσικα. Σώθηκε. Τους είχε κατόπιν του χεριού του. Κι όμως δεν εκδικήθηκε! Η απάντηση του ήταν : <<Εάν Ο Θεός μ' εφύλαξε, τους χαρίζω την ζωήν>>. Αργότερα είδε τον γιο του Πάνο, τον δοξασμένο ήρωα του Αγώνος να πέφτει νεκρός από ελληνική σφαίρα. Στη διάρκεια εμφυλίων ταραχών, διαρκούντος του Αγώνος, φυλακίστηκε σ' ένα Μοναστήρι στην Ύδρα. Αργότερα, στον καιρό της Οθωνικής Αντιβασιλείας συνελήφθη ξανά, φυλακίσθηκε και μετά από μια παρωδία δίκης, κατά την οποία την τιμή του Γένους έσωσαν μόνο δύο τίμιοι δικαστές, ο Πολυζωίδης και ο Τερτσέτης κηρύσσοντας τον αθώο, ο Κολοκοτρώνης καταδικάστηκε, ο κορυφαίος αυτός ήρωας της φυλής και Πατέρας της Ελληνικής Ελευθερίας, σε... θάνατο! Ακούγοντας την καταδικαστική σε βάρος του απόφαση, ο μεγάλος Κολοκοτρώνης, σηκώθηκε ήρεμα, έκαμε αργά - αργά τον σταυρό του καί είπε: <<Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία Σου!>> Τίποτε άλλο! Κανένα σχόλιο! Έτοιμος να υποστεί και τον θάνατο, ως πρόβατον επί σφαγήν, όπως ο Κύριος τον Οποίο πίστευε και λάτρευε βαθύτατα.
 
Ευτυχώς Ο Κύριος εφώτισε τον Όθωνα και δεν επέτρεψε να συντελεσθεί το ανοσιούργημα, αλλά μετέτρεψε την ποινή του σεπτού ήρωα σε φυλάκιση, ώσπου, όταν ενηλικιώθηκε, του την χάρισε ολότελα και τον αποκατέστησε πλήρως ηθικά και στρατιωτικά στον βαθμό του Στρατηγού. Μάλιστα τον διόρισε και στην υψηλή και επίζηλη θέση του Συμβούλου της Επικρατείας. Έτσι αποφεύχθηκε ένα έγκλημα, το όποιο θα εστιγμάτιζε το Γένος μας αιώνια. Σεβαστός σε όλους ο Κολοκοτρώνης πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του τιμώμενος από όλους και μάλιστα από τους βασιλείς Όθωνα και Αμαλία.
 
Το ταπεινό σπίτι του στην Πλάκα ήταν πανελλήνιο προσκύνημα. Όλοι οι επίσημοι επισκέπτες του νεοσύστατου κράτους θεωρούσαν τιμή τους να τον επισκεφθούν. Σπουδαίοι και σοφοί τον συμβουλεύονταν. Η νεολαία τον λάτρευε. Όποτε περπάταγε στους δρόμους της Αθήνας ο κόσμος μέριαζε, αποκαλύπτονταν κι έκανε εδαφιαίες υποκλίσεις. Περνά ο Γέρος του Μωριά!, έλεγαν με σεβασμό. Και πίσω του συνήθως ακολουθούσαν τιμητικά νέα παλληκάρια που έψαλλαν πατριωτικά τραγούδια. Κάποτε επισκέφθηκε το Γυμνάσιο των Αθηνών, το οποίο διεύθυνε ο μέγας εκείνος παιδαγωγός και Δάσκαλος του Γένους, ο Γεώργιος Γεννάδιος. Μίλησε στους νέους. Απλά. Μέσα από την καρδιά του, όπως συνήθιζε. Τους είπε ανάμεσα στα άλλα σοφά και αγιασμένα : <<Πρέπει να φυλάξετε την Πίστη σας, και να την στερεώσετε, διότι, όταν έπιασα-με τα άρματα, είπαμε πρώτα υπέρ Πίστεως και έπειτα υπέρ Πατρίδος!... Πριν άπ' όλα να φυλάξετε στην ψυχή σας την Πίστη σας και την Πατρίδα σας. Εμείς, περισσότερο από τα ντουφέκια, με την Πίστη μας στον Χριστό και την αγάπη μας στην Πατρίδα ελευθερώσαμε την Ελλάδα. Μείνετε πάντα καλοί Χριστιανοί και καλοί Έλληνες. Έτσι ο Θεός θα σας ευλογεί, η Ελλάδα, θα σας προστατεύει και όλα θα πάνε καλά στη ζωή σας...>>
 
Την νύχτα της 3ης προς την 4η Φεβρουαρίου του 1843, επιστρέφοντας από μια γιορτή στα ανάκτορα για την επέτειο της αφίξεως του Όθωνα στην Ελλάδα, ο θρυλικός Γέρος του Μωριά, ο Δάσκαλος της πίστεως, της αρετής, του ήθους, της ανδρείας και της λευτεριάς, προσβλήθηκε από αποπληξία κι αναχώρησε για την ουράνια Πατρίδα. Το Γένος υποκλίνεται στη μνήμη του. Οι Πανέλληνες τον θυμούμαστε. Πρέπει να τον θυμούμαστε! Ιδιαίτερα σήμερα, στις δύσκολες μέρες που ζούμε και που οι αρετές που μας δίδαξε σπανίζουν τόσο τραγικά.

Πηγή : Απόσμασμα από άρθρο defencenet.gr

Ανακοίνωση που εξέδωσε η Ιερά Μητρόπολη Πατρών
με αφορμή το μνημόσυνο του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη


"Μέ τήν εὐκαιρία τῆς συμπληρώσεως 170 ἐτῶν ἀπό τήν κοίμηση τοῦ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, τελέστηκε στήν Πάτρα, στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό τῆς Εὐαγγελιστρίας, Ἱερό Μνημόσυνο, τήν Κυριακή 3/2/2013, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου, ὁ ὁποῖος ἐτέλεσε καί τήν Θεία Λειτουργία.
 
Ὁ Μητροπολιτικός Ναός κατεκλύσθη ἀπό πλῆθος κόσμου, ἐνῶ ἔδωσαν δυναμική παρουσία οἱ Ἀρκάδες, τῶν ὁποίων ὁ ἐν Πάτραις Σύλλογος εἶχε ἀναλάβη τά τῆς ἑτοιμασίας τοῦ Μνημοσύνου.
 
Ὁ Σεβασμιώτατος σέ μιά συγκλονιστική καί συγκινητική συγχρόνως ὁμιλία του, ἀναφέρθηκε στήν προσωπικότητα τοῦ μεγάλου πολέμαρχου, τοῦ ἀνεπανάληπτου πατριώτη καί ἀπελευθερωτοῦ τῆς Πατρίδος μας, Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, τοῦ ὁποίου ἡ φωνή καί ἡ παρακαταθήκη, εἶναι ἐπίκαιρες σήμερα παρά ποτέ.
 
Σέ χρόνους καί καιρούς δύσκολους γιά τήν Ἑλλάδα, ἡ ἡγετική καί ἀγωνιστική μορφή τοῦ Γέρου τοῦ Μωρηᾶ, ἐμπνέει καθοδηγεῖ καί ἐλέγχει. Ὁ λόγος του, «εἴπαμε πρῶτα ὑπέρ πίστεως καί ὕστερα ὑπέρ πατρίδος», ἀποτελεῖ ἐγερτήριο σάλπισμα γιά τίς ὑπνώττουσες συνειδήσεις τῶν Νεοελλήνων.
 
Ὁ Σεβασμιώτατος μέσα σέ μιά συναισθηματικά φορτισμένη ἀτμόσφαιρα (ἀπό τά μάτια πολλῶν ἔτρεχαν δάκρυα), ἀνεφέρθη σέ σημεῖα-σταθμούς τῆς ζωῆς τοῦ Κολοκοτρώνη, πού ἔχουν σημαδέψει τήν Ἱστορία τῆς Ἑλλάδος.
 
Ὁδήγησε νοερά τόν Πατραϊκό Λαό, στό Λιμποβίσι, ὅπου τά πατρογονικά τῶν Κολοκοτρωναίων, στήν Ἁλωνίσταινα ὅπου ἀναπαύεται ἡ ἡρωϊκή μάνα τοῦ Θεοδωράκη, Ζαμπέτα (Ἐλισάβετ) Κολοκοτρώνη, στήν Ζάκυνθο, στό Βαλτέτσι ὅπου Ἐκκλησιά ἀφιερωμένη στήν Παναγία μας ἔκτισε μετά τήν νίκη (13 Μάη 1821), στό Χρυσοβίτσι ὅπου ὁ Γέρος γονάτισε μέ κλάματα παρακαλῶντας τήν Παναγία, γιά νά σώσῃ τήν Ἑλλάδα, στήν Ἐπάνω-Χρέπα καί στήν Τριπολιτσά, πού τήν ἀπελευθέρωσε σηματοδωτώντας ἔτσι τήν πορεία καί τήν ἔκβαση τοῦ ἀγῶνα γιά τήν λευτεριά.
 
Μετέφερε τόν Λαό, νοερά, στό Ἀνάπλι (Ναύπλιο) γιά νά παρακολουθήσῃ τήν δίκη καί καταδίκη τοῦ Κολοκοτρώνη.
 
Τήν ὁμιλία του ὁ Ἱεράρχης, διάνθισε μέ λόγια ἀπό τήν λαϊκή μοῦσα, ἡ ὁποία συνόδευσε δοξαστικά ἀλλά καί πονεμένα τόν Κολοκοτρώνη σέ κάθε πτυχή τῆς ζωῆς του, ἐπιτείνοντας ἔτσι τήν συγκίνηση πού ἐπικρατοῦσε στόν Ἱερό Ναό κατά τήν διάρκεια τοῦ Μνημοσύνου καί τῆς ὁμιλίας.
 
Δέν παρέλειψε νά ἀναφερθῇ στήν ὁμιλία τοῦ Κολοκοτρώνη στήν Πνύκα, ἡ ὁποία εἶναι μνημεῖο γιά τήν ἀλήθεια τοῦ ἀγῶνα καί μεγίστη παρακαταθήκη γιά τούς Ἕλληνες ὅλων τῶν ἐποχῶν.
 
Ἐν συνεχείᾳ εἶπε: «Ἐλᾶτε τώρα νά πᾶμε νοερά στήν Τριπολιτσά, στήν μεγάλη τῆς πόλεως Πλατεία, ὅπου ὁ ἀνδριάς τοῦ Κολοκοτρώνη, νά γονατίσωμε εὐγνωμόνως εὐχαριστοῦντες αὐτόν γιά τούς ὑπέρ τῆς πίστεως καί τῆς φιλτάτης ἡμῶν Πατρίδος ἀγῶνας καί γιά τήν ἐλευθερία πού μᾶς χάρισε. Ἐλᾶτε νά γονατίσωμε ἐκεῖ ὅπου, πλέον φυλλάσονται τά λείψανα τοῦ Κολοκοτρώνη, ὡς Θησαυρός ἱερός καί κληρονομιά βαρειά γιά τήν Ἑλλάδα».
 
Ἀφοῦ ὁ Σεβασμιώτατος ἀναφέρθηκε στήν τραγική κατάσταση στήν ὁποία εὑρίσκεται ἡ χώρα μας, ἡ ὁποία κατάσταση εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς πνευματικῆς ραστώνης τῶν Ἑλλήνων, τῆς ἀπεμπολήσεως τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν, τῆς ἀρνήσεως τῆς πατροπαράδοτης εὐσέβειας καί τῆς ἀγάπης πρός τήν Πατρίδα μας, ὡς καί τῆς εὔκολης καί τρυφηλῆς ζωῆς πού κάναμε τά τελευταῖα χρόνια, ὡς μή ὤφελεν, ἐκάλεσε ὅλους νά ἀναλάβουν τίς εὐθύνες τους, ἀπό τούς κυβερνῶντες μέχρι τόν τελευταῖο πολίτη, μέ τό χέρι στήν καρδιά καί μέ συνείδηση εὐθύνης ἔναντι αὐτοῦ τοῦ τόπου, ἔναντι τοῦ παρελθόντος, τοῦ παρόντος καί κυρίως τοῦ μέλλοντος καί νά προχωρήσωμε μέ ἑνότητα καί ὁμόνοια, ἄν θέλωμε νά βγοῦμε σέ ἀναψυχή ἀπό τήν πολυεπίπεδη κρίση πού ταλανίζει τήν Πατρίδα μας, γιατί ὅπως εἶπε ὁ Κολοκοτρώνης, «χωρίς ὁμοψυχία ποτέ σπίτι δέν χτίζεται, οὔτε καί τελειώνει».
 
Ὁ Σεβασμιώτατος κατέληξε μέ ἀπόσπασμα ἀπό τόν ἐπικήδειο στόν Κολοκοτρώνη, ὁ ὁποῖος ἐκφωνήθηκε στόν Ἱερό Ναό Ἁγίας Εἰρήνης, ὁδοῦ Αἰόλου Ἀθηνῶν, ἀπό τόν μεγάλο Ἱεροκήρυκα Κωνσταντῖνο Οἰκονόμο τῶν ἐξ Οἰκονόμων, ὡς ἑξῆς:
 
«Δῶμεν ἀδελφοί τήν χάριν ταύτην. Δεῦτε καί συνάψωμεν τάς ἐγκαρδίους ἡμῶν δεήσεις, εὐχόμενοι πρός τόν Θεόν τοῦ ἐλέους ὑπέρ αὐτοῦ. Ὦ Θεέ τῶν πνευμάτων καί πάσης σαρκός, ὦ γένους θνητοῦ τε καί ἀθανάτου καί πάσης ἀοράτου καί ὁρατῆς φύσεως δημιουργέ, ἥλιε δόξης ἀϊδίου, καί ἀέναε πηγή τῆς ἀθανασίας, ἐπάκουσον ἡμῶν δεομένων σου καί ἀνάπαυσον τήν ψυχήν τοῦ δούλου σου Θεοδώρου, ἐν τόπῳ φωτεινῷ, ἐν χώρᾳ ζώντων, ἐν ταῖς σκηναῖς τῶν δικαίων, παριδών τάς ἁμαρτίας αὐτοῦ. Πολλά ἐκοπίασεν ὑπέρ τῆς Ἁγίας σου πίστεως, πολλά τήν Ἐκκλησίαν ἠγάπησε καί πάντοτε πιστῶς ἐπεκαλεῖτο τό πανάγιον σου Ὄνομα.
 
Ἄφες αὐτῷ Κύριε πάσας τάς ἀνομίας, ὁ τήν πίστιν ἀποδεξάμενος τοῦ ἑκατοτοντάρχου καί πᾶσι τοῖς χρεωφειλέταις τοῦ δανείου τῶν πολλῶν τοῦ θείου σου νόμου παραβάσεων χαριζόμενος. Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ τούς δικαίους ἀγαπῶν καί τούς ἁμαρτωλούς ἐλεῶν, τό ἔλεός σου ἐπικαλούμεθα πρός σέ οἱ λειτουργοί σου, πρός σέ πᾶς ὁ Λαός σου, πρός σέ μετά πίστεως ἐκβοῶμεν, ὁ Θεός συγχωρήσαις αὐτῷ, ὁ Θεός συγχωρήσαις αὐτῷ, ὁ Θεός συγχωρήσαις αὐτῷ.
 
Καί σεῖς θάλασσαι καί νῆσοι καί ὄρη καί κοιλάδες καί φρούρια καί πολυημνήτων μαχῶν παλαῖστραι ἀντιβοᾶται εἰς αἰῶνας τό Ὄνομά του.
 
Σύ δέ ἀοίδιμε Κολοκοτρώνη, τῆς ἀπολυτρώσεως μας γενναῖε πρωταγωνιστά, ἀλυποτάτην αἰώνιον καί μακαρίαν εὐφραίνου εὐφροσύνην».
 
Μετά τό πέρας τοῦ Μνημνοσύνου ὅλος ὁ Λαός ἔψαλε τόν Ἐθνικό Ὕμνο."

 


17/1/2013

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ
 
Μέσα στην κατάμεστη από πολιτικούς, ακαδημαϊκούς και δημοσιογράφους, αίθουσα της Παλαιάς Βουλής πραγματοποιήθηκε σήμερα το απόγευμα η παρουσίαση του νέου βιβλίου του εργατολόγου και βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Μητρόπουλου με τίτλο:
«Η Κοινωνία στο Απόσπασμα. Τρίτο μνημόνιο: Η βίαιη εσωτερική υποτίμηση».

 
Αναφερόμενος στο νέο του βιβλίο και στα όσα αυτό πραγματεύεται, ο Αλέξης Μητρόπουλος έκανε λόγο για μία συνολική αποτίμηση του σκηνικού που έχει διαμορφωθεί στην κοινωνία μετά από την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου. «Βρισκόμαστε στο αποκορύφωμα της ανθρωπιστικής κρίσης που έχει πλήξει την κοινωνία. Δεν υπάρχει θεσμός ή πτυχή της δημόσιας ή ιδιωτικής ζωής που να μην απορρυθμίζεται από το πλέον «κοινωνιοκτόνο» τμήμα του Μνημονίου που εκτελείται αυτή τη στιγμή», ανέφερε.
 
Δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στα όσα έχει να αντιμετωπίσει από εδώ και πέρα η χώρα: «Το σκηνικό αλλάζει ραγδαία και πλέον έχουμε να αντιμετωπίσουμε μία ολοκληρωτική παράδοση της εθνικής κυριαρχίας. Το έθνος μπαίνει σε νέες περιπέτειες καθώς οι ένοχοι της κρίσης τιμωρούν καθημερινά τους αθώους πολίτες. Τώρα λοιπόν, είναι η ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να δημιουργήσει ένα μεγάλο μέτωπο εθνικής και λαϊκής ενότητας».


 Την παρουσίαση του βιβλίου συντόνισε ο εκδότης- διευθυντής της «Real News» Νίκος Χατζηνικολάου. «Το κείμενο που διάβασα με έκανε να ζηλέψω την πένα του Αλέξη Μητρόπουλου. Μία πένα μεστή, με παλμό κι ένταση που αποτυπώνει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο τα πολιτικά μηνύματα των καιρών. Πέρα από τα πολιτικά νοήματα όμως, το βιβλίο αυτό με τη γόνιμη και δημιουργική ζύμωση που το διακατέχει μπορεί να γεννήσει την ελπίδα για την έξοδο της χώρας από την κρίση», ανέφερε χαρακτηριστικά.
 





Για το βιβλίο του Αλέξη Μητρόπουλου το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη μίλησαν επίσης ο καθηγητής Πολιτικών Θεωριών των Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών» στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά, Νίκος Κοτζιάς, και ο Συνταγματολόγος Καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Θράκης Γιώργος Κατρούγκαλος. Μεταξύ άλλων, το «παρών» στην παρουσίαση έδωσαν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννης Δραγασάκης, Παναγιώτης Κουρουμπλής, κ.ά.

Πηγή : Real.gr
 
 



 
 


ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑΔΙΟΙΚΗΣΗΙΣΤΟΡΙΚΟΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣΝΟΜΟΘΕΣΙΑΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑVIDEOΣΥΝΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ - LIVEΕΡΤ1 - LIVE